Wprowadzenie nowego rodzaju opłat za przejazdy albo zmiana zasad taryfowych wiążą się na prawdę często z koniecznością przygotowania kolejnych wzorów dokumentów sprzedażowych. W takim procesie należy uwzględnić zarówno potrzeby pasażerów, jak i wymagania techniczne systemu obsługi. Bilety komunikacyjne mogą różnić się między sobą nie tylko okresem ważności, ale również sposobem potwierdzania uprawnienia do przejazdu.
Niektóre zawierają dane nanoszone bezpośrednio w trakcie zakupu, inne są wcześniej organizowane w określonych seriach. Ma to wpływ na ich projekt, rozmieszczenie treści oraz rodzaj wykorzystywanego papieru. Istotne jest też uwzględnienie miejsca na informacje zmienne, tj. data, godzina czy numer transakcji. Jeśli dokument ma być obsługiwany przez kasownik, powinno się wcześniej ustalić, w którym miejscu urządzenie będzie nanosiło oznaczenie. Pozwala to uniknąć sytuacji, w której nadruk eksploatacyjny zasłania cenę, nazwę taryfy lub inne ważne dane.
Przygotowanie materiałów do produkcji wymaga dokładnego określenia parametrów technicznych. Druk biletów może obejmować wykonanie pojedynczych egzemplarzy, całych bloczków lub rolek wykorzystanych do urządzeń sprzedażowych. Właściwie każdy wariant stawia nieco inne wymagania dotyczące formatu i obróbki papieru. W sytuacji bloczków znacząca jest równa perforacja, która daje możliwość oddzielanie kolejnych dokumentów bez ich rozrywania. Przy rolkach znaczenie ma jednakże kierunek nawinięcia, średnica oraz sposób wstawienia nadruku względem krawędzi. Nieprawidłowe ustawienie tych parametrów może powodować kłopoty w trakcie wymiany materiału w automacie. Znacząca jest też kolejność barw i dokładność odwzorowania drobnych symboli. Jeżeli projekt zawiera cienkie linie, niewielkie napisy lub trudne tło, jakość zaprojektowania należy ocenić na faktycznym materiale, a nie tylko na ekranie komputera. Podgląd cyfrowy nie zawsze pokazuje, jak zachowa się papier po przejściu przez urządzenie drukujące.
W niektórych zastosowaniach ważnym elementem projektu jest ograniczenie sposobności stworzenia nieautoryzowanych kopii. W tym celu wykorzystywany jest druk zabezpieczony, który może łączyć kilka metod oznaczania dokumentu. Jedną z nich jest stosowanie indywidualnych wzorów graficznych, których dokładne odtworzenie wymaga dobrego sprzętu i przygotowania plików. Inną możliwością jest wykorzystanie mikrodruków, znaków ukrytych albo farb reagujących na określone warunki oświetleniowe. Użycie takich rozwiązań wymaga wcześniejszego ustalenia sposobu sprawdzeniu autentyczności. Niektóre oznaczenia można sprawdzić wzrokowo, inne wymagają dodatkowego urządzenia. Warto też uwzględnić trwałość poszczególnych elementów. O ile dokument jest na prawdę bardzo często składany albo przechowywany w wilgotnym miejscu, część nadruku może ulec uszkodzeniu. Zabezpieczenia muszą być zatem rozpatrywane w kontekście rzeczywistego użytkowania, a nie jedynie ich wyglądu na gotowym projekcie.
Osobnej uwagi wymaga zarządzanie zmianami w kolejnych wydaniach dokumentów. Modyfikacja ceny, nazwy taryfy albo zakresu obowiązywania biletu może oznaczać konieczność przygotowania nowej wersji graficznej. W przypadku produkcji seryjnej istotne jest rozróżnianie poszczególnych nakładów, ażeby starsze wzory nie były przypadkowo mieszane z panującymi. Pomocne mogą być oznaczenia partii, numery serii i zapisy dotyczące daty wykonania. Jeżeli bilety zawierają kody identyfikacyjne, trzeba sprawdzić, czy ich zawartość odpowiada danym zapisanym w systemie sprzedaży. Kontrola obejmuje także prawidłowość numeracji a także sposobność odczytu kodów przez urządzenia używane w trakcie sprawdzeniu przejazdów. W praktyce szczególną uwagę zwraca się na powtarzalność oznaczeń, ponieważ wręcz pojedynczy błąd może utrudnić postanowienie pochodzenia dokumentu. Zmiany technologiczne, taryfowe i organizacyjne powinny być zatem uwzględniane już na etapie przygotowania następnej serii, zanim gotowe materiały zostaną przekazane do dystrybucji.
Sprawdź: bilety.