Wprowadzenie nowego rodzaju opłat za przejazdy lub zmiana zasad taryfowych wiążą się na prawdę bardzo często z obowiązkiem przygotowania kolejnych wzorów dokumentów sprzedażowych. W takim procesie trzeba uwzględnić zarówno potrzeby pasażerów, jak i wymagania techniczne systemu obsługi. Bilety komunikacyjne mogą różnić się między sobą nie tylko okresem ważności, niemniej jednak też sposobem potwierdzania uprawnienia do przejazdu.
Niektóre zawierają dane nanoszone wprost w trakcie zakupu, inne są uprzednio przygotowywane w określonych seriach. Ma to wpływ na ich projekt, rozmieszczenie treści a także rodzaj wykorzystywanego papieru. Istotne jest także uwzględnienie miejsca na informacje zmienne, takie jak data, godzina czy numer transakcji. O ile dokument ma być obsługiwany przez kasownik, trzeba wcześniej ustalić, w którym miejscu urządzenie będzie nanosiło oznaczenie. Pozwala to uniknąć sytuacji, w której nadruk eksploatacyjny zasłania cenę, nazwę taryfy albo inne ważne dane.
Przygotowanie materiałów do produkcji wymaga dokładnego określenia parametrów technicznych. Druk biletów może obejmować wykonanie pojedynczych egzemplarzy, całych bloczków albo rolek zastosowanych do urządzeń sprzedażowych. Właściwie każdy wariant stawia nieco inne wymagania dotyczące formatu i obróbki papieru. W sytuacji bloczków na prawdę istotna jest równa perforacja, która pozwala oddzielanie kolejnych dokumentów bez ich rozrywania. Przy rolkach znaczenie ma natomiast kierunek nawinięcia, średnica a także sposób umieszczenia nadruku względem krawędzi. Nieprawidłowe ustawienie tych parametrów może powodować kłopoty podczas wymiany materiału w automacie. Ważna jest też kolejność barw i dokładność odwzorowania drobnych symboli. Jeżeli projekt zawiera cienkie linie, niewielkie napisy lub trudne tło, jakość utworzenia należy ocenić na prawdziwym materiale, a nie jedynie na ekranie komputera. Podgląd cyfrowy nie za każdym razem pokazuje, jak zachowa się papier po przejściu przez urządzenie drukujące.
W niektórych zastosowaniach ważnym elementem projektu jest ograniczenie sposobności wykonania nieautoryzowanych kopii. W tym celu wykorzystywany jest druk zabezpieczony, który może łączyć kilka metod oznaczania dokumentu. Jedną z nich jest stosowanie indywidualnych wzorów graficznych, których dokładne odtworzenie wymaga dobrego sprzętu i przygotowania plików. Inną możliwością jest przeznaczenie mikrodruków, znaków ukrytych lub farb reagujących na określone warunki oświetleniowe. Wykorzystanie takich rozwiązań wymaga wcześniejszego ustalenia sposobu testom autentyczności. Niektóre oznaczenia można sprawdzić wzrokowo, inne wymagają dodatkowego urządzenia. Warto także uwzględnić trwałość poszczególnych elementów. Jeżeli dokument jest na prawdę bardzo często składany albo przechowywany w wilgotnym miejscu, część nadruku może ulec uszkodzeniu. Zabezpieczenia muszą być zatem rozpatrywane w kontekście rzeczywistego użytkowania, a nie wyłącznie ich wyglądu na gotowym projekcie.
Osobnej uwagi wymaga administrowanie zmianami w kolejnych wydaniach dokumentów. Modyfikacja ceny, nazwy taryfy albo zakresu obowiązywania biletu może oznaczać konieczność przygotowania nowej wersji graficznej. W sytuacji produkcji seryjnej istotne jest rozróżnianie poszczególnych nakładów, ażeby starsze wzory nie były przypadkowo mieszane z aktualnymi. Pomocne mogą być oznaczenia partii, numery serii i zapisy dotyczące daty zaprojektowania. Jeżeli bilety zawierają kody identyfikacyjne, powinno się sprawdzić, czy ich zawartość odpowiada danym zapisanym w systemie sprzedaży. Kontrola obejmuje też prawidłowość numeracji oraz sposobność odczytu kodów przez urządzenia używane w trakcie kontroli przejazdów. W praktyce wyjątkową uwagę zwraca się na powtarzalność oznaczeń, ponieważ wręcz pojedynczy błąd może utrudnić uwarunkowanie pochodzenia dokumentu. Zmiany technologiczne, taryfowe i organizacyjne powinny być więc uwzględniane już na etapie przygotowania następnej serii, zanim gotowe materiały zostaną przekazane do dystrybucji.
Więcej: bilety komunikacyjne.