W wieku szkolnym dziecko bardzo szybko rozwija swoje umiejętności ruchowe, ale nie oznacza to, że właściwie każdy nowy wzorzec ruchu zostanie w tej samej chwili dobrze zapamiętany. W trakcie zajęć związanych ze sztukami walki pojawia się sporo sytuacji, w których trzeba połączyć słuchanie rozpiski z obserwacją i wykonaniem konkretnego ruchu. Aikido dla dzieci używa ćwiczenia wymagające w głównej mierze zmiany kierunku, pracy nóg, utrzymywania stabilnej pozycji oraz odpowiedniego ustawienia względem partnera.
Na początku ważniejsze od płynności jest przemyślenie podstaw. Dziecko może zatrzymywać się w połowie ćwiczenia, mylić kolejność ruchów lub wykonywać je zbyt bardzo szybko. Takie trudności pozwalają określić, które elementy wymagają dodatkowego powtórzenia. W praktyce nauka przebiega etapami, a przejście do bardziej złożonych czynności ma sens dopiero wówczas, gdy podstawowe ruchy są dla uczestnika czytelne.
Specyfika treningu zmienia się także w współzależności od wieku. Młodsze dzieci mają zazwyczaj krótszy czas skupienia, dlatego długie powtarzanie jednego schematu może prowadzić do spadku uwagi. Z kolei starsi uczestnicy mogą pracować nad dokładniejszym wykonaniem poszczególnych elementów i całkiem dobrze rozumieć zależności między ruchem własnym a działaniem partnera. Sztuki walki dla dzieci nie powinny być zatem traktowane jako jednolita forma zajęć dla wszystkich grup wiekowych. Zupełnie inaczej można organizować ćwiczenia dla początkujących przedszkolaków, a całkiem inaczej dla dzieci, które mają już doświadczenie w aktywności fizycznej. Znaczenie moraz liczebność grupy. Przy większej liczbie osób prowadzącemu trudniej obserwować każdy ruch, a uczestnicy muszą we własnym zakresie pilnować swojej przestrzeni. W małej grupie łatwiej natomiast zauważyć drobne niedociągnięcia i na bieżąco przemienić sposób wykonywania ćwiczenia.
Istotnym elementem aikido jest praca w parach, która wprowadza dodatkową zależność między uczestnikami. Nie wystarczy znać swoją sekwencję ruchów. Trzeba jeszcze obserwować drugą osobę i dopasować tempo do jej działania. W przypadku dzieci bywa to wymagające, ponieważ naturalnym odruchem jest przyspieszanie lub wykonywanie ruchu z większą siłą, gdy pojawia się emocjonująca sytuacja. W trakcie edukacji potrzebne jest więc stopniowe oswajanie z zasadą testom ruchu. Ćwiczenia mogą być upraszczane, realizowane wolniej albo dzielone na krótsze fragmenty. Dopiero później można łączyć je w pełniejsze sekwencje. Takie podejście pozwala także wychwycić sytuacje, w których dziecko zna teorię, ale ma trudność z zastosowaniem jej w praktyce. Różnica między pokazaniem ruchu a samodzielnym wykonaniem na prawdę bardzo często staje się widoczna dopiero podczas ćwiczenia z partnerem.
Na treningach dzieci uczą się także funkcjonowania w określonych ramach. Początek ćwiczenia następuje po odpowiednim sygnale, pozycję powinno się zmienić we najlepszym momencie, a w trakcie pracy z innymi osobami powinno się zwracać uwagę na ich położenie. Te zasady mają znaczenie organizacyjne, ponieważ ograniczają chaos, który łatwo pojawia się w dziale dzieci wykonujących różnorodne ruchy równocześnie. W przypadku aikido dochodzi do tego nauka określonych sposobności poruszania się i wykonywania padów, których opanowanie wymaga systematycznego powtarzania. Oczywiście nie każdy uczestnik robi postępy w takim samym tempie. Jedni szybko przyswajają schematy, inni potrzebują większej liczby prób, w szczególności gdy nowe ćwiczenie wymaga połączenia kilku czynności. Przy wyborze zajęć z zakresu sztuk walki dla dzieci warto więc uwzględniać nie tylko samą dyscyplinę, lecz również wiek uczestników, poziom grupy, sposób prowadzenia ćwiczeń a także wymagania stawiane osobom zaczynającym naukę.
Źródło: sztuki walki Gdańsk.