Zmiana zwykłego funkcjonowania po chorobie, urazie albo dłuższym leczeniu na prawdę często wymaga dopasowania wielu sekcji życia. Oprócz działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może posiadać również powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami oraz samodzielności w wykonywaniu zwykłych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.
W praktyce nie ogranicza się jedynie do ćwiczeń czy terapii, niemniej jednak dotyczy również edukacji radzenia sobie ze zmianami, które pojawiają się po przebytych problemach zdrowotnych.
Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w zależności od wieku, możliwości organizmu a także indywidualnej sytuacji danej osoby. Czasem największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do codziennego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie lub trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich sytuacjach ważne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych sposobności. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów musi uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.
W ramach różnorakich form wsparcia wykorzystywane są w głównej mierze sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą określony program usprawniania z nierzadko przeznaczonym na odpoczynek i przeróbkę codziennego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje oraz aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór odpowiedniej formy pobytu zależy między innymi od rodzaju schorzenia, wymagań medycznych oraz zakresu niezbędnej pomocy. Oczywiście nie każdy program będzie bardzo dobry dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobów udziału w konkretnych zajęciach.
Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy kształtowaniu codziennych zajęć. W takich przypadkach zwraca się uwagę nie tylko i wyłącznie na sprawność fizyczną, ale też na kondycję psychiczną, sposobność kontaktu z innymi osobami oraz stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się wręcz u osób z podobnym rozpoznaniem.
Sprawdź tutaj: rehabilitacja społeczna.