Sporo informacji przekazywanych w trakcie rozmów ma znaczenie głównie w chwili, gdy padają dokładnie sprecyzowane słowa. Po pewnym czasie pamięć uczestników może być niepełna, a ponowne odsłuchiwanie długiego pliku na prawdę często utrudnia szybkie odnalezienie potrzebnego fragmentu. Z tego powodu przygotowywana jest transkrypcja nagrań, czyli przeniesienie treści wypowiadanej w materiale audio albo wideo do formy pisemnej.
W zależności od rodzaju nagrania zapis może dotyczyć jednej osoby albo wieloosobowej rozmowy, a trudność pracy zmienia się wraz z jakością dźwięku. Przeciwnie wygląda materiał z wyraźną wymową i jednym rozmówcą, a inaczej spotkanie, w trakcie którego głosy nakładają się na siebie. Znaczenie mają także pauzy, urwane zdania, powtórzenia i fragmenty wypowiadane niewyraźnie (więcej informacji: transkrypcje cennik). W takich sytuacjach nie trzeba w sposób automatyczny zastępować niezrozumiałych słów własną interpretacją, ponieważ nawet niewielka zmiana może wpłynąć na sens całej wypowiedzi.
Szczególnego znaczenia nabiera zapis materiału, który ma zostać zastosowany w sprawie formalnej. Transkrypcja do sądu powinna być przygotowywana z uwzględnieniem charakteru nagrania oraz celu, któremu ma służyć dokument. Ważne może być dokładne wskazanie rozmówców, zachowanie kolejności wypowiedzi oraz możliwość odnalezienia konkretnego miejsca w materiale źródłowym. Przy dłuższych nagraniach pomocne są oznaczenia czasu, ponieważ pozwalają sprawdzić, z jakiego fragmentu pochodzi dana część zapisu. Nie za każdym razem właściwe jest też poprawianie języka osób mówiących. Wypowiedzi ustne różnią się od tekstu pisanego, dlatego występują w nich niedociągnięcia, powtórzenia czy zdania rozpoczęte i niedokończone. Ich nadmierne wygładzanie może spowodować, że dokument przestanie wiernie przedstawiać przebieg rozmowy. Sposób opracowania powinien zatem wynikać z tego, czego wymaga dokładnie określone zastosowanie materiału.
W praktyce bardzo dużo czasu może zająć nie samo wpisywanie słów, lecz rozstrzyganie miejsc problematycznych. Przydatny stenogram nie powinien opierać się na zgadywaniu, gdy nagranie nie umożliwia niedwuznacznie ustalić wypowiedzi. Szum uliczny, odgłosy urządzeń, rozmowy prowadzone w tle czy duża odległość od mikrofonu potrafią sprawić, że pojedyncze frazę staje się skomplikowane do rozpoznania. Jeszcze większym wyzwaniem są sytuacje, w których rozmówcy mówią jednocześnie. Wtedy niezbędne może być wielokrotne odsłuchanie krótkiego fragmentu i porównanie go z kontekstem całej rozmowy. Kontekst pomaga zrozumieć wypowiedź, niemniej jednak nie powinien być traktowany jako podstawa do dopisywania treści, której de fakto nie słychać. W dokumentach o charakterze formalnym w szczególności istotne jest rozdzielenie tego, co wynika bezpośrednio z nagrania, od tego, co mogłoby być jedynie domysłem osoby wykonującej zapis.
Znaczenie ma również sposób przygotowania materiału przed rozpoczęciem pracy. Oryginalne nagranie powinno pozostać dostępne, ponieważ zapis tekstowy nie zastępuje źródła i w razie potrzeby może wymagać porównania z konkretnym fragmentem audio albo wideo. Przydatne okazuje się również zachowanie jednolitego sposobu oznaczania osób, czasu oraz fragmentów, których nie można z dużą dokładnością odczytać. W przypadku kilku godzin materiału warto zwracać uwagę na ciągłość zapisu, ponieważ zmiana oznaczenia jednego rozmówcy może później utrudnić interpretację całego dokumentu. Na prawdę ważna jest też jakość samego pliku. Kompresja, bardzo cichy dźwięk lub nagranie wykonane z wielkiej odległości mogą ograniczać dokładność zapisu niezależnie od sposobu jego opracowania. Dlatego przy ocenie gotowego dokumentu powinno się brać pod uwagę nie tylko formę tekstu, lecz także możliwości i ograniczenia materiału, z którego został on sporządzony.
Źródło informacji: transkrypcja nagrań.